Dynamiek door lange sluitertijden

De tegenstelling tussen scherpe onderwerpen en bewegingsonscherpte in de omgeving, kan fraaie fotografie opleveren.

Een foto is vaak een moment bevroren in de tijd. Maar waarom? Juist door het moment te verlengen voeg je extra waarde toe. Bewegende objecten veroorzaken onscherpte bij lange sluitertijden. Deze bewegingsonscherpte combineert heel goed met scherpe (stilstaande) onderwerpen.

Het is nog best lastig om de juiste sluitertijd en diafragma te bepalen. Dit is wat ik gaandeweg heb geleerd (hoe triviaal soms ook):

• Bewegende objecten 'verdwijnen' makkelijk bij lange sluitertijden. Van normaal lopende mensen blijven dan enkel de benen en voeten enigzins zichtbaar.
• Hoe groter de afstand tussen de beweging en de camera, hoe langer de sluitertijd moet zijn om de beweging op te merken. Bij bewegingen op 1 tot 2 meter afstand, bij een lichte groothoek, gebruik ik vaak 1/4 tot 1/15 van een seconde.
• Bij gelijkblijvende sluitertijd zijn bewegingen parallel aan de sensor veel duidelijker waar te nemen dan bewegingen schuin of zelfs haaks ten opzichte van de sensor.
• Om een beweging te zien, moet deze in het scherpte-dieptebereik zitten, anders kan je geen onderscheid maken tussen bewegingsonscherpte en uit-focus-onscherpte.
• En ten slotte: ga niet op stap zonder een stevig statief met een degelijke statiefkop en een draadontspanner.

 

Een andere aanpak is het meebewegen met bewegende onderwerpen. Mijn favoriete voorbeeld komt uit de Efteling. Mijn dochter zit een stoeltje verderop in de zweefdraaimolen. Omdat we dezelfde snelheid hebben, blijft zij scherp en wordt de achtergrond onscherp genoeg om beweging uit te drukken.

Meer weten? Neem contact op.